Begin 2010 schrijft Marjoleine de Vos: 'Over tien jaar is dit moment, één
van de eerste van het nieuwe decennium, totaal verdwenen en onbelangrijk.' En stelt vervolgens de vraag: 'Leef je dan eigenlijk wel goed, als je zulke momenten helemaal uit je eigen geschiedenis wist?'
Ik lees het en denk: zo'n vraag zou ik nooit stellen. Maar voor een aantal mensen is de gedachte heel wezenlijk en het antwoord vanzelfsprekend.
Trouwens, voor mijn geliefde ook. 'Geluk is een herinnering', roept ze bijvoorbeeld. En als ze dan denkt aan dat doorzichtige parapluutje dat ze op haar vijfde kreeg, voelt ze de blijheid van toen. Zo kijkt ze er ook bij.
Is geluk verbonden met wie of waar je was? Of vooral met wie je wilt worden en waar je naartoe wilt? Dat laatste zou een goede vriend van me kunnen zeggen. Die ziet het verleden als ballast, een blok aan z'n been. En ook aan
dat van mij.
Dat laatste hoeft niet. Voor mij is er geen verschil tussen verleden, heden
of toekomst. Ze vallen allemaal samen op één moment. Dit. Hier. Nu.
--
Geen opmerkingen:
Een reactie posten